A A A

Zróżnicowanie dohodów społeczeństwa

Niski poziom rozwoju potencjału produkcyjnego powoduje, że podstawowa część społeczeństwa kraju słabo rozwiniętego w niewielkim tylko stopniu korzysta, a w skrajnych wypadkach nie korzysta w ogóle, z osiągnięć współczesnej cywilizacji. W wielu krajach nie zlikwidowany został problem głodu. W jeszcze większym zakresie występuje problem chronicznego niedożywienia. Organizm ludzki nie otrzymuje niezbędnego minimum kalorii i białka.

Z reguły kraje słabo rozwinięte odznaczają się niskim poziomem oświaty i kultury. Analfabetyzm stanowi powszechną plagę wielu rejonów kuli ziemskiej. W Afryce w latach sześćdziesiątych naszego stulecia 81,5% ludności w wieku lat 15 i więcej nie umiało czytać i pisać. W -Azji odsetek analfabetów wynosił 55,4%, a w Ameryce Łacińskiej 33,9%.

Wysoki procent analfabetów świadczy o niedorozwoju szkolnictwa i oświaty, co z kolei uniemożliwia przygotowanie kadr niezbędnych do zapewnienia szybkiego rozwoju gospodarczego.

Niskiemu poziomowi oświaty i kultury towarzyszy niedostateczna opieka lekarska. Tak np. w Indiach w 1966 r. na 10 tys. mieszkańców przypadało przeciętnie 2 lekarzy, a w Indonezji 1 lekarz przypadał na 30 tys. mieszkańców. Podobna sytuacja jest w wielu innych krajach słabo rozwiniętych.

Możemy zatem powiedzieć, że w wielu krajach słabo rozwiniętych podstawowa część społeczeństwa żyje w warunkach ubóstwa bądź nawet nędzy, odgrodzona od współczesnych osiągnięć nauki, oświaty, kultury i techniki.

Na tle powszechnego ubóstwa wyodrębnić jednak można pewne grupy i klasy społeczne, które osiągają bardzo znaczne dochody i których poziom życia jest rażąco wysoki w stosunku do reszty społeczeństwa. Są to feudałowie i reprezentanci kapitałów obcych. Wieloukładowa struktura społeczeństwa w krajach słabo rozwiniętych pod względem gospodarczym stwarza podstawę do zróżnicowania dochodów i poziomu życia różnych warstw i klas społecznych. Z jednej strony obserwujemy nędzę podstawowych mas chłopskich, rzemieślników i nielicznego proletariatu, z drugiej natomiast przepych, bogactwo oraz luksusową konsumpcję feudałów i wąskiej klasy kapitalistów. Te rażące dysproporcje w dochodach i poziomie życia są również cechą charakterystyczną krajów słabo rozwiniętych.