A A A

Zmiana struktury zawodowej

Pozytywne skutki uprzemysłowienia występują również w dziedzinie struktury społeczno-zawodowej ludności oraz w poziomie jej życia. Zmiany LUDNOŚCI w strukturze społecznej ludności polegają przede wszystkim na wzroście udziału liczby zatrudnionych w ogólnej liczbie ludności i zwiększeniu się zatrudnienia w przemyśle i innych pozarolniczych dziedzinach działalności kosztem zatrudnienia w rolnictwie.

W związku z tym nastąpił też wzrost odsetka ludności zamieszkałej w miastach. Zwiększył się również udział w społeczeństwie ludności posiadającej wyższe i średnie wykształcenie.

Ogółem liczba osób zawodowo czynnych w gospodarce narodowej wzrosła z 10 186 tys. osób w 1950 r. do 16 399 tys. w 1973 r., czyli o przeszło 6 min osób. Liczba zatrudnionych poza własną gospodarką (według ubezpieczonych w ZUS) w 1938 r. wynosiła 2,9 min, w 1946 r. — 2,5 min, w 1950 r. — 5,2 min, w 1973 r. — 12 min osób 1. W okresie uprzemysłowienia zatrudnienie wzrosło przeszło dwukrotnie.

Zmieniła się jednocześnie struktura zatrudnienia. O ile w 1931 r. ludność utrzymująca się z rolnictwa stanowiła 60% ogółu ludności, w pierwszym roku uprzemysłowienia (1950 r.) 47,1%, to w 1973 r. już tylko 27,2%. Przechodzeniu ludności od zatrudnienia w rolnictwie do zatrudnienia w dziedzinach pozarolniczych towarzyszy wzrost liczby ludności żyjącej w miastach. W roku 1938 tylko 30% ludności żyło w miastach, a 70% mieszkańców Polski stanowiła ludność wiejska. W pierwszym roku realizacji planu uprzemysłowienia w miastach mieszkało 9 min osób, co stanowiło 39% ludności, a na wsi 16 min, tj. 61%. W okresie uprzemysłowienia liczba mieszkańców miast wzrosła do 17 min osób w 1970 r. i 18 min w 1973 r. Liczba ludności wiejskiej uległa niewielkiemu zmniejszeniu. Oznacza to, że w miastach żyje obecnie ponad połowa ludności (54% w 1973 r.)