A A A

Wielki kryzys

Kryzys rozpoczął się w Stanach Zjednoczonych krachem na giełdzie papierów wartościowych. Następnie ogarnął sferę wymiany i produkcji. Kryzys ten przybrał rozmiary prawdziwej katastrofy. Był niezwykle długotrwały, gdyż. produkcja spadała aż do 1933 r. W roku 1933 dochód narodowy Stanów Zjednoczonych stanowił zaledwie połowę dochodu narodowego z 1929 r., a produkcja stali obniżyła się do poziomu produkcji z 1899 r. Liczba bezrobotnych wynosiła 13 min osób.

Kryzys z lat 1929—1933 wywarł także piętno na gospodarce w drugiej połowie lat trzydziestych. Po 1933 r. rozpoczęło się słabe ożywienie, które nie przezwyciężyło jednak skutków kryzysu. Gospodarka amerykańska nie zdołała jeszcze osiągnąć poziomu produkcji z 1929 r., gdy w 1938 r. ponownie weszła w kryzys. Dopiero w 1941 r. dochód narodowy przekroczył poziom z 1929 r. i to pod wyraźnym wpływem II wojny światowej. Jest to związane ze wzrostem produkcji zbrojeniowej. Trzeba było więc 10—11 lat, aby gospodarka amerykańska zdołała osiągnąć poziom przedkryzysowy. Szybciej przezwyciężyły skutki wielkiego kryzysu Niemcy, Włochy i Japonia, które znacznie wcześniej aniżeli Stany Zjednoczone przestawiły gospodarkę na produkcję wojenną. Zresztą te trzy państwa osi z tych samych powodów, tzn. na skutek militaryzacji, nie zostały dotknięte załamaniem gospodarczym z 1938 r.