A A A

Skuteczność polityki pieniężno-kredytowej

Opisany schemat manipulowania dyskontową miałby istotny wpływ na przebieg koniunktury, gdyby ułatwienia lub utrudnienia kredytowe inicjowane przez bank centralny docierały do przedsiębiorstw prywatnych jako sygnały powodujące wzrost lub spadek ich działalności produkcyjnej. W rzeczywistości sygnały wysyłane przez bank centralny docierają do przedsiębiorstw albo w formie stosunkowo słabych impulsów, albo nie dochodzą w ogóle. Przyczyna tego tkwi w dużej samodzielności finansowej zarówno banków lokalnych, jak i wielkich przedsiębiorstw. Banki lokalne dysponują często wielkimi własnymi rezerwami kapitałowymi i nie zawsze muszą korzystać z kredytu banku centralnego. Będą więc np. nadal rozszerzać działalność kredytową dla przedsiębiorstw, mimo że „przegrzany" stan koniunktury wymagałby ograniczenia kredytu. Z tego powodu często podwyżka stopy dyskontowej nie ogranicza działalności kredytowej banków lokalnych.

Jeśliby nawet manipulowanie stopą dyskontową przez bank centralny spowodowało odpowiednią zmianę polityki kredytowej banków lokalnych, nie oznaczałoby to uzyskania przez rząd ostatecznej kontroli nad działalnością przedsiębiorstw produkcyjnych. Wielkie spółki oligopolistyczne, od których działalności w znacznej mierze zależy stan koniunktury gospodarczej kraju, dysponują olbrzymimi kapitałami własnymi. Kapitały te pochodzą z nie rozdzielonych zysków i stanowią w wielu krajach główne źródło finansowania działalności produkcyjnej. Głównym kryterium zwiększenia lub zmniejszenia działalności inwestycyjnej wielkich spółek jest oczekiwana stopa zysku. W tych warunkach wysokość stopy procentowej odgrywa niewielką rolę.

Konkludując stwierdzimy, że skuteczność antykryzysowej polityki pieniężno-kredytowej nie jest duża. Skuteczniejsze oddziaływanie na przebieg koniunktury wymaga uruchomienia znacznie potężniejszych środków.