A A A

Polityka fiskalna

Większą skutecznością odznacza się antykryzysowa polityka fiskalna. Polega ona na takim manipulowaniu dochodami i wydatkami państwa, które ma zapewnić łagodniejszy przebieg cyklu koniunkturalnego.

Zewnętrznym objawem kryzysu jest niedostateczny popyt. Zadanie rządu polega więc na tym, aby popyt ten zwiększyć, co pociągnęłoby za sobą zwiększenie produkcji, zatrudnienia, czyli doprowadziłoby do ożywienia gospodarczego. Realizując to zadanie rządy krajów kapitalistycznych uruchamiają szereg środków, które mają pobudzić przedsiębiorstwa prywatne do aktywniejszej działalności. Podwyżka płac pracowników państwowych, obniżka podatków od zysków przedsiębiorstw, rozszerzenie kredytów na budownictwo domków jednorodzinnych, finansowanie robót publicznych — oto środki polityki fiskalnej zmierzające do zwiększenia globalnego popytu.

Podwyżka płac pracowników państwowych zwiększa popyt społeczeństwa bezpośrednio, podobnie jak kredyty budowlane. Obniżka podatków od zysków przedsiębiorstw pozostawia w rękach spółek akcyjnych większe sumy pieniędzy, które mogą być wykorzystane na działalność inwestycyjną. Nieco inaczej przedstawia się sprawa z robotami publicznymi, które najwcześniej wykorzystano do walki z kryzysem.

Program robót publicznych obejmował najpierw z reguły budowę autostrad, portów, lotnisk, regulację rzek, budowę budynków publicznych. Finansowanie tych przedsięwzięć przez rząd prowadziło do wzrostu zatrudnienia i funduszu płac, co zwiększało popyt na rynku konsumpcyjnym. Realizując program robót publicznych rząd jednocześnie stwarzał popyt inwestycyjny dla przedsiębiorstw prywatnych, które zostały zaangażowane do wykonania tego programu. Oczekiwano, że rozszerzenie działalności tych przedsiębiorstw wpłynie na ożywienie całej gospodarki.