A A A

Perspektywy współzawodnictwa

Światowy system socjalistyczny jest systemem młodym. Rozw6j gospodarczy w nowych warunkach społecznych w wielu krajach trwa zaledwie 30 lat. W porównaniu z historią gospodarczą rozwiniętych krajów kapitalistycznych jest to okres bardzo krótki. W tym krótkim czasie kraje socjalistyczne dokonały głębokich przeobrażeń społeczno-gospodarczych. Do najważniejszych z nich należą: uprzemysłowienie kraju, a więc stworzenie potencjału produkcyjnego charakteryzującego społeczeństwa nowoczesne, wprowadzenie bardziej racjonalnego podziału dochodu narodowego, który zapewnia wzrost spożycia wszystkim warstwom społeczeństwa objęcie nieodpłatnymi albo tanimi usługami, jak ochrona zdrowia, szkolnictwo i oświata, szerokich rzesz społeczeństwa (pod tym względem młode kraje socjalistyczne stały się wzorem dla rozwiniętych krajów kapitalistycznych), wyszkolenie wysoko kwalifikowanych kadr naukowych, technicznych i ekonomicznych, będących w stanie sprostać wymogom współczesnego procesu gospodarczego.

Główną jednak cechą pierwszego etapu rozwoju społeczeństwa socjalistycznego jest jego wysoki dynamizm. Społeczna własność środków produkcji i centralne, planowe kierowanie gospodarką narodową zapewniły wysokie tempo wzrostu gospodarczego. Wszystko wskazuje na to, iż wysoka dynamika wzrostu gospodarczego zostanie utrzymana również w następnym etapie rozwoju systemu socjalistycznego. Stanowić to będzie materialną przesłankę dalszej zmiany układu sił na rzecz społeczeństw socjalistycznych.

Utrzymanie wysokiej dynamiki procesów rozwojowych w systemie socjalistycznym wymaga zrealizowania w latach siedemdziesiątych naszego stulecia przynajmniej trzech zadań:

1) udoskonalenia systemu organizacji i zarządzania zarówno całą gospodarką, jak i przedsiębiorstwami,

2) opanowania najnowocześniejszej techniki i wdrożenia jej do produkcji,

3) wprowadzenia ściślejszej integracji procesów gospodarczych wewnątrz światowego systemu socjalistycznego.