A A A

Kontraktacja

Przeważająca część produkcji rolnej zakupywana jest na rynku przez uspołeczniony aparat skupu. Podstawową formą skupu jest obecnie kontraktacja. Polega ona na tym, że określone instytucje państwowe lub spółdzielcze zawierają z gospodarstwami rolnymi umowy, określające w szczegółowy sposób obowiązki i uprawnienia obydwu stron. Producent w umowie kontraktacyjnej zobowiązuje się wyprodukować i dostarczyć określoną ilość produktów rolnych, a instytucje kontraktujące gwarantują odbiór .i zapłatę za dostarczone produkty według warunków ustalonych w umowie. Zawieranie umów kontraktacyjnych jest dobrowolne. Wachlarz bodźców materialnego zainteresowania zawartych w systemie kontraktacji jest szczególnie szeroki. Oprócz ceny mogą tu być wykorzystane także inne bodźce, jak np. elementy wymiany wiązanej, zwłaszcza w zakresie środków produkcji stosowanych w rolnictwie (chodzi tu oczywiście o towary trudne do nabycia na rynku lub nabywane po cenach niższych od rynkowych), udzielanie kredytu, premie jako dodatki do ceny.

Znaczenie kontraktacji jest wielostronne. Wprowadza ona formy organizacji i planowej gospodarki w stosunki wymienne między rolnictwem a przemysłem. Z jednej strony producenci mają zagwarantowane warunki sprzedaży, z drugiej zaś przemysł ma zapewnioną dostawę potrzebnych produktów rolnych, często o z góry określonej jakości. Kontraktacja jest także formą skupu oddziałującą na proces produkcji w rolnictwie i jego metody. Wiąże się to z udzielaniem pomocy agro i zootechnicznej producentom kontraktującym, z dostarczaniem niezbędnych środków produkcji po określonych cenach itp. Wreszcie, wskutek związania z kontraktacją szerokiego wachlarza bodźców materialnego zainteresowania, stanowi ona poważny instrument oddziaływania na strukturę produkcji rolnej. Objęcie kontraktacją określonego artykułu rolnego oznacza poprawę warunków jego produkcji i zbytu, a tym samym stanowi czynnik zwiększający produkcję tego artykułu.